۱۳۹..

نرم نرمک می رسد اینک بهار..

خوش به حال روزگار

فصلی جدید،سال جدیدتر...

و من همان آدم سالهای دور با با اندیشه ای دورتر

با زبانی نه از ابتدای هستی و خاطره ای نه از مبدا حیات

این روزها شادمانی آرزویی است که می تراوشد از دل طبیعت ، از دیدارهای مصنوعی، آدمهای مصنوعی و دنیای مسموم مصنوعی...

باشد تبریک میگویم نه برای ذهنی جدید و بازی دوباره ای جدید

تبریک برای تمام اولین های که همیشه هراس آور است... 

 

......................................

پ.ن:آن ‌كه «چرا»يي براي زيستن دارد، هر «چگونه»اي را مي‌‌تواند تحمّل كند. (نیچه)